سلام سلام سلام

من دوباره اومدم دوستای نازنینم کلی دلم تنگ شده بود براتون ولی هر بار که میخواستم بنویسم نمیشد

تلفن خونمون دو ماه که قطع شده حالا بماند که مامانی جونم لج کرده پولشو نمیده بس که من یا نت کار میکردم یا با عزیزکم صحبت میکردم همش میگفتم:

گوشی رو بردار تا صدات یه ضره آرومم کنه....

یه بحران روحی بود که نمیدونم چطوری اومد و رفت ولی تا وقتی بود همه مراعاتم رو میکردن وقتی رفت دیگه من باید مراعات همه رو می کردم تلفن که قطع شد دیگه هم وقتی میرفتم پیش عزیز دلم اینقدر کوتاه می موندم که  وقت نمیکردم بیام آپ کنم

آخه همه حسابی دست به دست داده بودن منو تحریم کرده بودن یعنی شاید هم اگه اون یه مدت کوتاه سختگیری و تحریم  نبود من هنوزم قدر چیزایی که داشتم رو نمیدونستم.

مامان مهربونم رو که اینروزا دیگه خیلی شرمندشم بس که کار میکنه و زحمت میکشه، عزیزکم که خیلی مهربون شده و بهترین بهترین هاست ،داداشی و خواهر کوچولوم که کلی دوستشون دارم و همه ی شما دوستای خوبم که هم نگرونم شدین هم به من سر زدین.

 البته هر موقع که کافی نت یا پیش عزیزکم میرفتم دونه دونه بهتون سر میزدم در جریان یادداشت های قشنگتون هستم مثه همیشه با شادی هاتون شاد شدم و با غمهاتون دلم گرفت، نی نی هاتون رو تو خیالم ماچ مالی کردم و کلی کلی حال کردم باهاشون.

چند تا هم دوست جدید پیدا کردم که عزیزکم آرشیوشون رو میزد رو سی دی و خوندم ولی هنوز کامنت نذاشتم براشون تا اونا هم منو بشناسن.

خلاصه که این چند وقته روزای خیلی خیلی بدی داشت که دلم نمیخواد دیگه هیچ وقت تکرار بشه و روزای قشنگی هم داشت که هیچ وقت فراموشش نمیکنم.

دوست دارم دوباره وبلاگم  بشه روز نوشت اینطوری یه حس قشنگه که باعث میشه هر روز بهتر از دیروز باشم چون یادم میمونه که دیروز چیکار کردم.

راستی هنوز سر کلاسهای دانشگام نرفتم ولی از شنبه بدون وقفه قول دادم که برم.

راستی دوباره زیاد میام پیش عزیزم اگه حسابی بهش برسم و رو حال بیارمش و دختر خوبی باشم نازنینم هم مهربون میزاره بیام آپ کنم و بهتون سر بزنم حالا هم برم ببینم چه خبره اونرا.

دوستتون دارم

بازم میام..